MAZIAR NAZEMI

بینندگان عزیز از شما دعوت می کنیم همراه با عیالات و اهل خانواده خود به اخبار ورزشی توجه فرمایید! حسین زمانی از دوستان خوب من هر از چند گاهی با نقدهای خوبش پنبه ما را درخبرهای ورزشی می زند ! نقدی ازایشان را با کمی تغییر می خوانیم: اخبار ورزشی در ایران ظاهرا برای فارغ التحصیلان رشته های ادبیات قدیم ومنطق و کلام و اینجور چیزها پخش می شود. باور ندارید فقط یک بخش اخبار ورزشی تلویزیون چه داخلی و چه جام جم را ببینید تا گوشی دستتان بیاید.ما هنوز بعد از چند دهه مخاطب  ورزشی را نشناخته ایم. مخاطب اخبار ورزشی تلویزیون همان ادمهایی هستند که 130 هزار تا از انها در ورزشگاه صد هزار نفری جمع می شوند، همانهایی هستند که بیست و چند ساعت تو اتوبوس زجر میکشند تا از شهرستان به تهران بیایند و مسابقه آبی و قرمز ببینند، همانهایی هستند که بعد از هر بازی انرژی خودشان را به شکلهای مختلف آزاد می کنند، حتی اگر شده با خراب کردن اتوبوس شرکت واحد که قرار است فردا خود و خانواده شان را جابجا کند.البته فقط فوتبال نیست که چنین مشتری هایی دارد، خیلی ورزشهای دیگر هم هستند. اصلا ورزش با انرژی همراه است وانرژی زبان خود را دارد. اهل ورزش به زبان معمولی حرف نمی زنند، باور ندارید سری به ورزشگاه ها بزنید. خیلی از حرفها که برای ما در مکانهای عادی ممنوع است برای آنها ازاد است!( مثل توپ تانک فشفه ، داور دقت کن !!) اما آنها چه گناهی کرده اند که ما با زبان کتابها با آنها حرف می زنیم.روزنامه ها ی ورزشی از تلویزیون جلوترند و تا حدی به زبان اهل ورزش گوش دادند.اما ما به دلایلی گوشمان را گرفته ایم و اصرار پشت اصرار که همین است که هست!خبر ورزشی باید به زبان مخاطب باشد، مخاطب همه کاره است، ما برای آسایش او اینجا هستیم. خبر مدرن می گوید به زبان مردم بنویس، فکر کن خبر را برای دوست خود تعریف می کنی. همان طور حرف بزن که مینویسی. این اشتباه محض است که بگوییم چون خبر ما روی کاغذ است باید ویرایش مکتوب شود. خبر ما نباید روی کاغذ باشد، اگر گوینده ما توانایی دارد همه را از حفظ بگوید تا این مشکل حل شود! اما چون گوینده نمی تواند حفظ کند دلیل بر این نیست که مکتوب بنویسیم. با آمدن اتو کیو خیلی ها فکر می کنند گوینده از حفظ می خواند بنابر این موضوع مکتوب بودن خبر منتفی شده است. ما باید حرفهای خودمان را روی کاغذ بنویسیم و بخوانیم، کسی کاغذ ما را نمی بیند، شما به زبان مردم حرف بزن هر جور که دوست داری روی کاغذ بنویس. حتی می توانی روی کاغذ نقاشی کنی!البته همه می دانیم در خبر گاهی لازم است بین زبان گفتار و نوشتارآشتی ایجاد کرد. ما باید همین کار را بکنیم. ساده و روان به زبان مردم بنویسیم و خیلی کم زبان نوشتار را هم به کار بگیریم. حاصل این کار زبانی است که بسیار به زبان مردم نزدیک است، همه را در نظر دارد، اصول و نرم های جامعه را رعایت  می کند، به جز اهل ورزش گرو ههای اجتماعی دیگر را هم در نظر دارد، و در نهایت همه را راضی می کند.باور کنیم که دنیای خبر هر لحظه عوض می شود چه برسد نسبت به سی سال گذشته! زبان سی سال گذشته را تا جایی به کار می گیریم که مخاطب ما با آن آشناست، بقیه را به نسل سی سال گذشته می سپاریم وبه زبان الان حرف می زنیم. والسلام.(دست شما درد نکند !!)

اتوکیو