دیشب حسین رضازاده میهمان تلفنی ما در برنامه دیدگاهها و نگاهها بود قهرمان بزرگ ما گله مند بود می گفت قهرمان می شوم می گویند حریف درست و حسابی نداشت ! شرکت نمیکنم می گویند دوپینگ کرده است خلاصه نمی دانم به کدام ساز این مردم ورزش کنم ( بخوانید برقصم !) ... سالهاست که با حسین آشنا هستم و می دانم روحیات این جوان بسیار پاک است و بزرگترین نقطه ضعف او به زعم من توجه زیادش به مسایل مالی است که البته چندان هم عجیب نیست چرا که همه ما فردای قهرمانی را دیده ایم ...بیاد دارم روزی که مرحوم نامجو را در همین سالن افراسیابی در تهران بر روی صندلی چرخدار گرداند و مردم از روی ترحم برای قهرمان پر آوازه وزنه برداری ایران وجهان و المپیک گل ریزان کردندو تا همین چند سال پیش هم یک خانه نداشت .. هنوز هم در ارشیو برنامه هایم گزارش محمد پارسا را دارم که در دیدار فوتبال تیمهای پیام و گسترش دچار مصدومیت شد وپس از ۵ ساعت خونریزی مغزی در کنار همان زمین مسابقه دچار ضایعه مغزی شد و هم اکنون بیش از دهساله که فلج است و کسی از مسئولان ورزش هم سراغش را نمی گیرد .... پس مثل خیلی از موارد دیگه در کشور ما پهلوان زنده را عشق است! ... نمی دانم باید چند سال بگذرد دوباره رضازاده ای نامش از ایران عزیز بلند شود... یادم هست در المپیک ۲۰۰۰سیدنی در میادین اصلی شهر عکس بزرگ رضازاده در هنگام قیچی حرکت دو ضرب نصب شده بود مردم و توریستها از کشورهای گوناگون برای عکس گرفتن کنار ان در نوبت می ایستادند ....بهرحال بغض قوی ترین مرد جهان از دست برخی مردم کشورش از عجایب روزگار بود که متاسفانه دیدیم
+ نوشته شده در چهارشنبه 14 شهریور1386ساعت 6:14 بعد از ظهر توسط مازیار ناظمی
|
