نمی دونم چه کسی این فرهنگ را در بین مردم جا انداخته که وقتی در کاری نام یک زن به عنوان مسئول کار مطرح می شود ،موضوع از همان ابتدا با کمی تردید روبرو می شود مثلا تا یادم می اید همیشه توی رانندگی صحبت از ناشی بودن خانمهاست ، توی آشپزی صحبت از ته گرفتن غذای تازه عروسهاست در سایر مشاغل هم وضع همینطور است خلاصه یک حالت جوک بودن را به نوعی می توانی مشاهده کنی،امروز سرمربی تیم ملی زنان ایران میهمان من در گفت وگوی ورزشی بود چند نکته از این گفت وگو
-
تفاوت بین فوتبال آقایان و خانمها در ایران از زمین است تا آسمان از بودجه بگیر تا توجه مسئولان ، به عنوان مثال فقط پیش قرار داد یک بازیکن لیگ برتری برابری می کند با کل بودجه یک تیم فوتسال زنان ایران در سال۸۶
-
دیگر به جدی نگرفته شدن عادت داریم مثلا وقتی توی هواپیما به طرف ویتنام می رفتیم عده ای از هموطنان از ما می پرسیدند مگر ما تیم ملی فوتبال زنان ایران داریم ؟ وبعد هم با لبخندی از سر ...موضوع را فراموش می کردند
-
رئیس فدراسیون فوتبال سر تمرین تیم ملی امد گفت مهم حضور است و من توقع دارم به جمع هشت تیم برتر بروید در حالیکه ما فقط دو ماه برای اماده شدن وقت داشتیم و معلوم بود این تیم خیلی برای ایشان اهمیتی ندارد که شرایط تیم را نمیداند
-
بیشتر اعضای تیم ملی بچه های شهرستانی از گیلان ، مازندران ،هرمزگان،ایلام ،کردستان،خوزستان و خراسان هستند که بدون حقوق و مزایای خاصی در خدمت تیم ایران هستند
-
بی اعتمادی به مربیان زن به حدی است که گاهی خود مسئولان زن فدراسیون فوتبال هم ترجیح می دهند از مربیان مرد استفاده کنند تا خانمها !
برنامه گفت و گوی ورزشی شنبه ۱۷ فروردین ماه ساعت ۲۲ رادیو گفت وگو
+ نوشته شده در هفدهم فروردین 1387ساعت 13:32 توسط مازیار ناظمی
|
