روزی که خداداد گریست !
اشکهای حماسه ساز ملبورن در مقابل دیدگان هزاران بیننده تلویزیونی ، مرثیه ای بر یک فوتبال است ، زاری بر ضعفهای فرهنگی یک جامعه است ، که نمی داند چگونه اسطوره ورزشی بسازد ولی به خوبی بلد است اسطوره های خود را ویران کند بالاخره یا ما سیاه سیاه هستیم و یا سفید سفید ! .... به عقیده من فوتبال ایران به دلایل متعدد از جمله اقتصاد زیر زمینی آن! یک محیط جرم زاست ولی در این فرصت نگاه من به ضعفهای نمایش رسانه ای ما از فوتبال است که در شکل گیری این محیط سهمی دارد ...آنچه که در قاب رسانه های ما اعم از مطبوعات ،رادیو و تلویزیون شاهد هستیم واقعیت فوتبال نیست .... در تلویزیون صحنه های فوق العاده ! روبوسی و گل دادن و رخصت گرفتن از تیم حریف و ... را نشان می دهیم ولی نمی ایم بگوییم چند ده صندلی اخر بازی شکسته و درگیری های کلامی و غیر فرهنگی بازیکنان در زمین و خارج آن را عیان نمی کنیم ...این سیاه و سفید دیدن در نزد اصحاب رسانه هم به خوبی دیده می شود ، روزی خداداد غزال تیزپای آسیاست و روزی در همین جعبه جادو مبینی که می گویند خداداد باید از فوتبال حذف شود ! ....سیاست مشخص رسانه های ما برای الگوی سازی چیست ؟ قبول دارید گاهی دچار خود کم بینی هستیم و گاهی در دامان اغراق گویی افتاده ایم؟....بازیکنی گلی می زند و به قول اقای گزارشگر می شود جوان اول فوتبال ما ! و بعد روزگاری می رسد که همان بازیکن برای همراهی تیم ملی تعادل مناسب را ندارد و در فرودگاه بر گردانده می شود !...آیا فکر نمی کنیم بخش مهمی از خطای امروز خداداد و مانند او به گردن رسانه هاست ...وقتی صداو سیما و یا مطبوعات ،فردی را که هنوز ظرفیتهای معمولی را هم ندارد و جنبه های روحی و روانی لازم را بدست نیاورده در حد قهرمانان اسطوره ای و تاریخی این ممکلت مطرح میکنند !؟ خواسته یا ناخواسته او را به بیراهه می کشانند و در نتیجه ، آفرینش این سمبل های احساسي ! علاوه بر صدمات اجتماعی ، در خود فرد هم توقعات نابجایی ایجاد میکند که او را در ادامه مانند خداداد به پرخاش گویی و طلبکاری وا می دارد ... از این بحث نتیجه بگیرم ، در ناپایداری محیط فوتبال ما (در کلان آن) رسانه ها هم به شکل موثری مقصرند و بسیاری از خطاهای خداداد و امثال او ، محصول اشتباهات عمدی و غیر عمدی فضای رسانه ای ماست
