مدیری که گریان رفت !
رفتن سید داریوش مصطفوی از باشگاه پرسپولیس یکی از خبرهای داغ این روزهای فوتبال ما بود، به تجربه دیده ام که تغییرات در ورزش ایران ابتدا با شایعه آغاز می شود و سپس به تایید ناگهانی می رسد ! بیاد اورید روزی را که او به دیدار رئیس ورزش رفت و وقت برگشت به همگان گفت در این یک ساعت ملاقات چیزهایی شنیدم که در پنجاه سال عمر فوتبالیم ندیده بودم !؟ درست می گفت در طی این سالها سیاسیون ما انقدر رشد کرده اند که هنوز هم مدیر ارشد ورزش باشند و ورزشیهای ما انقدر در جا زده اند که هنوز اندر خم یک کوچه باشند ... بیایید به شبی برویم که اخرین جلسه هیات مدیره باشگاه پرسپولیس در یکی از خیابانهای بالای شهر در حال برگزاری است مدیری که همیشه به من یاداوری می کرد ما را به حاشیه نبرید ! در متن داستان مقابل هدایتی رئیس قدرتمند و متمول هیات مدیره باشگاه، بازی را باخت و با چشمانی گریان ( به قرار اطلاع ! ) از در بیرون رفت تا شیر نفت دوباره برای قرمزها باز شود ... جالب اینکه در جلسه رای گیری برای انصاریفرد، مدیر عامل جدید تنها سه رای میاورد و حتی یکی از اعضای با نفوذ هیات مدیره دیگران را از عواقب الهی اخراج این سید ! ( مصطفوی ) بر حذر می دارد و به مدیر عامل جدید رای منفی می دهد.....تغییرات پرسپولیس بزودی دامن افشین پیروانی مربی محجوب این تیم را هم میگیرد تا نفر خارجی به جای او بیاید، گفته می شود برخی دنبال افشین قطبی بودند تا چند روزی مانور رسانه ای دهند که ظاهرا امپراطور در دسترس نبود ..... پدیده مصطفوی نمونه روشنی از وضع بسیاری از مدیران ورزشی ماست که برای در قدرت بودن همه کار می کنند و هر موقع هم نیاز شد بدون هزینه می روند این شکل گلخانه ای از مدیریت های ورزشی در ایران سابقه طولانی دارد فردی با وعده و وعید میاید ، هزینه ای بر این ورزش و مردم تحمیل میکند و یک روز هم گریان می رود ...براستی این قدرت چیست که ادمیان در طلب ان همیشه بی قرار ند و گاهی همه چیز خود را به معامله می گذارند، حتی دنیا و آخرتشان را .... بعد از سالها حضور در کار رسانه ای ورزش امروز به این نتیجه رسیده ام که اگر ورزش ما هنوز هم در جا می زند بخش مهمی از ان بر می گردد به ادمهای داخل همین ورزش که هیچگاه نتوانستند شایستگی خود را ثابت کنند و همواره ابزاری در دست غیر ورزشیها هستند
